Historia konkursów baletowych w Polsce rozpoczęła się w okresie międzywojennym. Po wojnie, pierwszy miał miejsce w 1959 roku i odbył się w Warszawie, w gmachu Opery Warszawskiej w dniach 21-26 kwietnia. Jego nazwa brzmiała: I Ogólnopolski Konkurs Tańca Klasycznego. Uczestniczyć w nim mogli uczniowie szkół baletowych oraz zawodowi tancerze, którzy nie ukończyli trzydziestego roku życia; w kategorii duetów i solistów.

Drugi konkurs miał miejsce w dniach 12-18 grudnia 1961 roku. Rozszerzony w stosunku do poprzedniego konkursu program spowodował częściową zmianę tytułu.

 

Tym razem oficjalna nazwa brzmiała: II Ogólnopolski Konkurs Tańca Scenicznego.

Regulamin pozostał prawie taki sam. Największym zmianom uległy przepisy dotyczące programu tańców obowiązkowych i dowolnych. W tym konkursie wzięli również udział uczniowie szkół baletowych, toteż nagrody przyznano osobno dla dwu grup: uczniów i tancerzy zawodowych, w kategoriach duetów i solistów.

Po tym konkursie nastąpiła, trwająca kilkanaście lat, cisza. Reaktywowania konkursów baletowych podjął się dyrektor Szkoły Baletowej w Gdańsku - Bronisław Prądzyński. Po kilku latach wysiłku udało mu się wznowić „baletową olimpiadę”i III Ogólnopolski Konkurs Tańca Scenicznego i Choreografii odbył się w 1979 roku w Gdańsku.

Konkurs ten obejmował dwie samodzielne sekcje:
I – dla tancerzy (grupa A – artyści baletu i grupa B – uczniowie szkół baletowych) oraz
II- dla choreografów. Potem był jeszcze czwarty (1982 r.) i piąty
( 1984 r.) konkurs, także w dwóch kategoriach: seniorów ( tancerze zawodowi) i juniorów
( uczniowie szkół baletowych)

Następny konkurs odbył się w 1988 roku w Warszawie i obejmował tylko uczniów szkół baletowych.

Od 1990 roku, dzięki staraniom dyrektora Bronisława Prądzyńskiego konkursy, odbywające się od tej pory regularnie co dwa lata, na stałe wpisały się w krajobraz polskiej sceny baletowej i otrzymały nazwę Ogólnopolskiego Konkursu Tańca. Uczestniczą w nich uczniowie wszystkich państwowych szkół baletowych.

Podczas IX i X i XII konkursu miały miejsce również Gdańskie Debiuty Młodych Choreografów.
„Zadaniem „Debiutów”jest zwrócenie uwagi na młodych twórców, którzy w swoich środowiskach podejmują często bardzo udane próby. Mają one wypełnić lukę sporadycznie organizowanych konkursów choreografii, choć nimi nie są.
Debiuty odstępują od wszelkiej punktacji i przyznawania miejsc” ( Bronisław Prądzyński).

W 1997 roku konkursy tańca przyjmują imię Wojciecha Wiesiołłowskiego.

W 2003 roku konkurs wnosi kolejne zmiany w regulaminie grupy starszej. Powstaje nowa kategoria,
kategoria tańca współczesnego, dając równe szanse grupie młodzieży, która lepiej czuje się w tej technice tańca.
„W konkursie nadal upatruję czynnik mobilizujący do dodatkowego wysiłku. Poziom obecnego konkursu,
ilość uczestników poszczególnych szkół jest wykładnią kondycji tych ośrodków.”

„ Szlachetna rywalizacja szkół baletowych przyczyniła się do znacznego podniesienia poziomu polskich tancerzy. Obecnie wszyscy soliści baletu to laureaci bądź uczestnicy gdańskich konkursów”.

„ Nasz gdański konkurs jest żywym organizmem, uwzględnia nowe oczekiwania biorących w nim udział uczestników i tendencje współczesnej sztuki”.
                                                                                                             /Bronisław Prądzyński /